REFLEXIONES









Hola compañeros de caminos y pasiones. Acaba el año 2010 y es hora de hacer balance. Sobre todo por lo que ha significado en cuantos a cambios. Los deseos de Gonzalo para comprometer a más gente y así descansar un poco, se han logrado. Se reconoce ahora su gran labor dentro de Congostra y esperamos que algún día vuelva a colmarnos con su gran capacidad de convocatoria, organización y orientación, se le echa de menos. Con gran ilusión Congostra ha seguido adelante, sobre todo, por la colaboración de varias personas. Ahora hay más gente involucrada: Miguel, Eduardo, Lourdes, Mariam, otros que se han comprometido a guiar alguna próxima salida, yo mismo, y sobre todo Carrizo, que aunque ya colaboradaba con enterioridad, ahora ha asumido gran parte del peso de Congostra. Entre todos hemos conseguido superar la situación y lograr, a veces con menos acierto, continuar la inmensa labor desarrollada en Congostra estos últimos años por Zalo, que se había echado a sus espaldas casi toda la organización del grupo.

Hemos terminado 2010 con una media de asistencia inferior al año pasado, pero muy por encima de las medias de año anteriores. Bueno, la estadística a veces aburre, pero también nos dice que los datos alcanzados se ha logrado con menos distintas personas que en los últimos 2 años, ello quiere decir que hay más continuidad en los participantes y eso si que es un dato importante. No nos importa, y agradecemos, que venga gente nueva, todos en su día vinimos por primera vez y aparecíamos en la cola de la lista, pero si gusta que haya compromiso con Congostra, eso fortalece el grupo.

Agradecemos a todos vuestra continuidad, así en este año que se va, fuimos menos variados y más comprometidos, lo que garantiza la continuidad del grupo.

Espero volver a veros a todos en el 2011, con los mismos ánimos que habéis demostrado este 2010, para perdernos por toda la inmensa geografía que aún nos queda por descubrir, compartiendo esa misma pasión que tenemos por la naturaleza.

Manolo

EL TERCER OJO

Enlace con las fotos de la última caminata de nuestra reportera Ana . Sobra cualquier comentario.


http://picasaweb.google.com/cobertordeestrelas/Congostra111210SEstevoDeRibasDoSil04?feat=email#

CRÓNICA PATEADA 113

Ruta do Mosteiro de Santo Estevo

Pasadas as nove, saímos coma sempre, do Almas Perdidas do Berbés. Vinteoito almiñas tiramos endirección o Concello de Nogueira de Ramuín, na Ribeira Sacra ourensá. Todos sabíamos o camiño, e cada quén colleu por onde puido. O importante e chegar, e chegar ben.
Xuntos todos no Mosteiro de Santo Estevo, collemos as mochilas e empezamos a gabear polo primeiro círculo do oito que tiña o percorrido. Un percorrido por camiños entre castiñeiro que lucían a súa follaxe dunha cor amarelo outonal. Cando as condicións nos permitían unha visión panorámica por enrriba das árbores, dábaste conta da sorte que tíñamos por poder contemplar aquela marabilla. Ademais o Sr Lorenzo acompañounos case todo o camiño, o que fixo que disfrutáramos máis e mellor.
O camiño fíxose doado, e permitiu facer os casuais grupiños de xente que vai comentando a cagadiña do paxaro, a castaña que aínda está boa, os anos que terán os grosos troncos dalgunhas árbores…
Rematamos a mañá nun erguido castro cheo de pedras onde as máis expertas na orografía, indicaban as máis profanas, onde se atopaban as poboacións cercanas. A pesares de non estar previsto pola “organizaçao”, e por maioría en votación popular, decidiuse xantar neste lugar.
Co bandullo cheo e quentiños polo sol, saímos cara o mosteiro para completar a outra parte do oito.
Esta segunda parte xa se facía máis pesadiña, a pesares de ir en descenso, xa se facía máis larga a ringleira de xente. Uns cansados, outros con necesidades fisiolóxicas, o certo e que había xente ciscada.
Por este motivo unha boa persoa sensible as reaccións dos grupos, sentiuse na obriga de velar por eles, quedándose cos últimos e vixiando que non se perderan.
Foi este feito o que protagonizou o pitorreo dos que estaban na cabeza, que rían coma tolos:
Quedáranse atrás unhas mozas con dotes cantareiras máis un mozo con máis ourella que oído. O alto estado de ánimo máis o costume dalgunhas, fixo que todas cantasen como paxariños ata alcanzar a cabeceira. O chegar souberon que as compararan con un coro de monxas ou frailes en procesión. Risas e máis risas.
O resto de camiño tamén transcorría entre castiñeiros, pero esta vez había que subir. A algún costoulle un pouquiño, pero como leóns subimos todos e chegamos escalonados o mosteiro.
As acostumadas despedidas e biquiños…. e cada un a súa casiña.
Pos que lles interese un pouco de rollo cultural:
O Mosteiro benedictino de Santo Estevo está situado en pleno centro da Ribeira Sacra, onde conflúen os ríos Miño e Sil. A súa orixe parece remitirse os séculos VI e VII. Na estructura e decoración deste Mosteiro conta con elementos románicos, góticos, renacentistas e barrocos.
A fachada é claramente barroca: a porta está no centro, o redor dunha moldura de decoración
geométrica. Enriba vese un frontón e sobre él unha balconada. A parte superior se remata con un escudo da España Imperial. Os lado da porta, entre columnas toscanas, están situadas dúas imaxes de santos benedictinos. Por riba deles vemos o escudo da Congregación de Castilla (na dereita) e o mosteiro a esquerda. Ten tres claustros. Foi declarado Monumento Histórico Artístico no ano 1923.
A igrexa, de orixe románico e planta basilical, ten dúas torres de campanario os lados, no seu interior se garda un altar de pedra de gran tamaño que representa a Xesús cos apóstolos. Os retablos, renacentistas do século XVI, mostran escenas do Novo Testamento.
Miguel Carbó

FOTOS PATEADA 113